Η εκπαίδευση κάνει τα πρώτα οργανωμένα της βήματα στο Μεσαίωνα υπό την επίβλεψη της εκκλησίας, με τα γραμματοδιδασκαλεία για τους λίγους και με στόχο η ηγεσία της εκκλησίας να ελέγχει / κατευθύνει τις μάζες. 

Η περίοδος της Αναγέννησης είναι αυτή που δίνει τα εργαλεία στην παιδεία να σπάσει το τσόφλι και να ανοιχτεί στον πραγματικό κόσμο, καταλαμβάνοντας χώρο και ρόλο: 

• άνθιση τεχνών και επιστημών (πυξίδα / τηλεσκόπιο/ ρολόι)
• τυπογραφία (διάδοση λόγου/ ιδεών, μείωση αναλφαβητισμού, αμφισβήτηση θρησκευτικών στερεοτύπων και αυθεντίας εγγράμματων)
• Φορητό βιβλίο (ρήγματα σε κλειστές κοινωνίες, διάδοση γνώσης και νέων ρευμάτων αντίληψης του φυσικού κόσμου και της κοινωνίας)

Κατά τον διαφωτισμό συναντάμε και τα πρώτα μαζικά εκπαιδευτικά συστήματα (1860 σε Ευρώπη και ΗΠΑ), τα οποία προκύπτουν από την πίεση των επιστημών, της τεχνολογίας, του εκβιομηχανισμού. Έτσι, προετοιμάζεται το νέο σύστημα «βιομηχανικής εκπαίδευσης».

Στα θετικά της βιομηχανικής εκπαίδευσης συγκαταλέγεται η κοινωνική άνοδος, οι οικονομικές ευκαιρίες και οι συνθήκες για πιο δημοκρατικές κοινωνίες. Στα μειονεκτήματα καταγράφεται η προσομοίωση με την βιομηχανική επανάσταση, καθώς φτιάχνονται σχολεία-εργοστάσια με ειδικές εγκαταστάσεις και διαχωρισμός από τον έξω κόσμο, καθορισμένες ώρες λειτουργίας, ίδιες ηλικίες, κοινές κλίμακες προόδου. 

Έχοντας ήδη εισέλθει στη μεταβιομηχανική εποχή της τεχνολογίας και της πληροφορίας, η εκπαίδευση βιομηχανικού τύπου πνέει τα λοίσθια, καθώς είναι γραμμική, άνιση και ανεπίκαιρη. 

Χρειαζόμαστε ένα νέο μοντέλο που θα αφομοιώνει την συναισθηματική και την ψηφιακή νοημοσύνη [IQ + EQ + DQ], ένα νέο πρότυπο εκπαίδευσης που θα βγάζει το παιδί από το βιομηχανικό κλουβί (τυποποιημένη, γραμμική εκπαίδευση) και θα του δίνει τα απαραίτητα εφόδια στο προσωπικό (ατομικές δεξιότητες, ταλέντα/ευαισθησίες), πολιτιστικό (κατανόηση του κόσμου), τεχνολογικό (εφόδια για τη νέα εποχή /προσαρμογή στο σύγχρονο ψηφιακό κόσμο) και οικονομικό (αγορά εργασίας) πεδίο.

Στην Ελλάδα, η παιδεία είναι ένα κλειστό σύστημα ελάχιστα αλληλεπιδραστικό μεταξύ των εκπαιδευτικών  βαθμίδων, χωρίς καλή επικοινωνία με το πολιτιστικό και κοινωνικό συγκείμενο και άρα  χωρίς δυνατότητα ανατροφοδοτικής κριτικής για το προϊόν που προσφέρει.     

Δίνεται έμφαση στην πληροφορία και όχι στη γνώση (στοίχημα να ξέρεις καλά λίγα και όχι λίγα για πολλά), ενώ η υποχρεωτική εκπαίδευση παραμένει ασπόνδυλη. Είναι δε εμφανής η υστέρηση στην πολιτισμική ενσωμάτωση και την τεχνολογική αφομοίωση.
Το σχολείο πρέπει σταδιακά και  στη βάση ενός εθνικού  σχεδίου για την εκπαίδευση,  να προετοιμάζει τους μαθητές  όχι απλά για την επιτυχή πρόσβαση στην επόμενη εκπαιδευτική βαθμίδα,  αλλά για την αντιμετώπιση των προκλήσεων για την ανταπόκριση σε σύνθετα και άγνωστα προβλήματα.  Να τους παρέχει τη δυνατότητα αυτονομίας και  προσωπικού σχεδιασμού. 
Να  διευρύνει  τη μορφωτική, κοινωνική και πολιτισμική αποστολή του εντάσσοντας στους παιδαγωγικούς και μαθησιακούς του στόχους την ανάπτυξη της ικανότητας συνεργασίας, επίλυσης προβλημάτων κριτικής σκέψης ελέγχου αξιοπιστίας, αμφισβήτησης.

Ο ρόλος του κράτους σε έναν μακρόπνοο σχεδιασμό για μία καλύτερη παιδεία είναι εξόχως σημαντικός. Σήμερα έχουμε ένα «κλειστό» κράτος που δρα συγκεντρωτικά και αποσπασματικά, έχοντας έλλειψη σχεδιασμού και στόχων, πάσχοντας από ασυνέχεια με αλλεπάλληλες αλλαγές και πρόχειρες μεταβολές και χρησιμοποιώντας την παιδεία ως εργαλείο πολιτικής. 

Ο μακρόπνος σχεδιασμός μέσα από μια ενισχυμένη πολιτικής πλειοψηφία και σε συνεργασία με ένα ανεξάρτητο και αξιοκρατικό ινστιτούτο εκπαιδευτικής πολιτικής συνιστά ζητούμενο για ένα δίκαιο και προοδευτικό κράτος. 

Θεσμοί όπως τα πανεπιστήμια, δεν μπορεί να κυριαρχούνται από αναξιοκρατία, νεποτισμό, κομματισμό, ελεγχόμενες διοικήσεις. 

Χρειαζόμαστε ανοιχτά πανεπιστήμια:  Αξιοκρατικά, να υπόκεινται σε αξιολόγηση, σε διάδραση με κοινωνία (λογοδοσία), σε σύνδεση με αγορά εργασίας,  σε σύνδεση μεταξύ τους και με το εξωτερικό. 

Να δούμε ξανά τον ρόλο του εκπαιδευτικού, ο οποίος στο παρελθόν γνώριζε τμήματα του κόσμου που ο μαθητής αγνοούσε. Η προνομιακή πρόσβαση στη γνώση τού έδινε τη δυνατότητα να αποκαλύπτει στο μαθητή σταδιακά τον γνωστό ως τότε κόσμο. Η γνώση που παρουσίαζε ήταν η περιουσία και η εξουσία του. 

Σήμερα όλα είναι αλλιώς. Ο μαθητής και ο εκπαιδευτικός έχουν ίση πρόσβαση στη γνώση. Αυτό κάνει τον ρόλο του εκπαιδευτικού πιο δύσκολο και πιο σύνθετο. Στο παρελθόν ο εκπαιδευτικός εξηγούσε ασκήσεις επί χάρτου, σήμερα είναι δίπλα στο μαθητή στο πεδίο της μάχης. 

Ο σύγχρονος εκπαιδευτικός πρέπει να κατέχει τη γνώση, αλλά κυρίως να καθοδηγεί στο πώς μπορεί ο μαθητής να την αναζητήσει πιο αποτελεσματικά. Πρέπει να εκπαιδεύσει το νέο άνθρωπο στο να ξεχωρίζει το αληθές από το fake. Πρέπει να δείξει στο μαθητή να συνθέτει, να συνεργάζεται, να φαντάζεται και να δημιουργεί το απροσδόκητο. 

Ο ρόλος του εκπαιδευτικού δεν είναι να μάθει στο μαθητή την προπαίδεια, αυτή τη σκότωσαν τα calculators, αλλά να του εξηγήσει πως η ομάδα είναι σπουδαιότερη από το άθροισμα των ατόμων. Για το σύγχρονο εκπαιδευτικό δεν είναι αρκετή η γνώση. Χρειάζεται να προάγει τη σύνθεση, την έμπνευση και την επικοινωνία. Η γνώση δεν είναι πια η κορυφή της πυραμίδας, αλλά η βάση.

Για να διαμορφώσουμε αυτούς τους δασκάλους, θέλουμε ένα άλλο πανεπιστήμιο, ευέλικτο και ανοικτό που θα συλλέγει ό,τι καλύτερο υπάρχει στην κοινωνία. Τα βασικά εργαλεία του νέου εκπαιδευτικού αντλούν πόρους από την ψυχολογία, την ανάλυση συμπεριφοράς, την ενσυναίσθηση. Ο σύγχρονος εκπαιδευτικός πρέπει να είναι πολύ καλά αμειβόμενος, πολύ καλά αξιολογούμενος και δια βίου καταρτιζόμενος.

Ο θεσμός της οικογένειας παραμένει εξίσου «κλειστός», χωρίς διαγενεακή κινητικότητα και με κακό επαγγελματικό προσανατολισμό (λόγω αδυναμίας κατανόησης της νέας εποχής).

Πέραν του καλύτερου επαγγελματικού προσανατολισμού, είναι σημαντικός ο ρόλος των ανοιχτών κοινωνιών:

Με επένδυση στο παιδί και αποσύνδεσή του από στείρα επαγγελματική αποκατάσταση (τα πάντα αλλάζουν ανά δεκαετία).

Επιμόρφωση σε Επαγγελματικό προσανατολισμό.

κοινωνίες της γνώσης με πίστη στον άνθρωπο και τις δυνατότητές του.
 

Ο σχεδιασμός για την παιδεία δεν έχει καμία αξία αν απλώς συμβαδίζει με τις ανάγκες της νέας εποχής. Οφείλει να αντιμετωπίσει στον μέγιστο δυνατό βαθμό τις οικονομικές, γεωγραφικές και κοινωνικές ανισότητες που γιγαντώνονται στο νέο τοπίο. Κανένα παιδί δεν πρέπει να μείνει στο περιθώριο. 

Να εξασφαλίσουμε  ίσες (και όχι ίδιες) ευκαιρίες για τους μαθητές με στόχο την αντιμετώπιση όλων των μορφών ανισοτήτων.

Τα Μαζικά Ανοιχτά Διαδικτυακά Μαθήματα [MOOCs] μπορούν συμπληρωματικά να λειτουργήσουν ως ένα εξαιρετικό εργαλείο εκδημοκρατισμού και εξίσωσης των ευκαιριών σε αυτή την κατεύθυνση. 
 

Γιατί χρειάζεται να επενδύσουμε πρωτίστως στην παιδεία, ιδίως ως μία χώρα σε κρίση;

– Κοινωνική κινητικότητα: ανοδική και διαγενεακή / ισότητα ευκαιριών Vs κοινωνική καταγωγή, κληρονομιά.

– Ανάπτυξη: έρευνα, καινοτομία, σύνδεση με αγορά εργασίας, ενίσχυση θέσης στο διεθνή καταμερισμό εργασίας

– Δημοκρατική κουλτούρα: αξιακό πλαίσιο / προάγει την αλληλεγγύη και τον αλληλοσεβασμό, την ανεκτικότητα και τη συνεργατικότητα, την πολυπολιτισμικότητα και τη διαφορετικότητα, την αγωνιστική στάση ζωής.

– Εξέλιξη

Χρειαζόμαστε ένα ισχυρό και αποτελεσματικό δημόσιο σύστημα που να προσφέρει 2 πράγματα: Παιδεία και Εκπαίδευση.

Παιδεία για να δημιουργείται ένας υπεύθυνος, συνεργατικός και ισορροπημένος πολίτης 

και Εκπαίδευση για να μπορεί αυτός ο πολίτης να εργάζεται αποτελεσματικά και να μπορεί να επιτυγχάνει τους στόχους που ο ίδιος θέτει.

Η Ελληνική εκπαίδευση αντιμετωπίζει τα μυαλά των παιδιών σαν άδεια βαρέλια που πρέπει να γεμίσουν, ενώ τα μυαλά είναι σπίρτα που απλά πρέπει να ανάψουν.

«Έχει τελειώσει οριστικά η νεοφιλελεύθερη εποχή;» #George_Eaton

Έχει τελειώσει οριστικά η νεοφιλελεύθερη εποχή; αναρωτιέται στο άρθρο του ο αρχισυντάκτης του New Statesman, George Eaton.

Το 2007, ο Alan Greenspan, ο πρώην πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ, ρωτήθηκε για τον υποψήφιο που θα υποστήριζε στις προσεχείς προεδρικές εκλογές. «Είμαστε τυχεροί που, χάρη στην παγκοσμιοποίηση, οι πολιτικές αποφάσεις στις ΗΠΑ έχουν αντικατασταθεί σε μεγάλο βαθμό από τις δυνάμεις της παγκόσμιας αγοράς», απάντησε. «Πέρα από την εθνική ασφάλεια, δεν έχει καμία διαφορά ποιος θα είναι ο επόμενος πρόεδρος. Ο κόσμος κυβερνάται από τις δυνάμεις της αγοράς.”

Ο εφησυχασμός του Greenspan αντιπροσώπευε την κορυφή του νεοφιλελευθερισμού, ενός όρου που συχνά έχει παρεξηγηθεί και χρησιμοποιείται υπερβολικά, αλλά παραμένει η πιο περιεκτική έννοια για τις πολιτικές που έχουν διαμορφώσει την παγκόσμια οικονομία όπως τη γνωρίζουμε: ιδιωτικοποιήσεις, απελευθέρωση των αγορών, αντιμετώπιση του πληθωρισμού και αντισυνδικαλιστικοί νόμοι.
Αντί να είναι αντικείμενο δημοκρατικών ελέγχων, αυτά τα μέτρα απεικονίστηκαν ως μη αναστρέψιμα. «Ακούω να λένε ότι πρέπει να σταματήσουμε και να συζητήσουμε για την παγκοσμιοποίηση», δήλωσε ο Τόνι Μπλερ στην ομιλία του στη διάσκεψη του Εργατικού Κόμματος του 2005. «Θα μπορούσατε επίσης να συζητήσετε εάν το φθινόπωρο πρέπει να ακολουθήσει το καλοκαίρι».

Όμως αυτό αποδείχθηκε μια ψευδαίσθηση. «Βρήκα ένα ελάττωμα [στην ιδεολογία μου]», δήλωσε ο Γκρίνσπαν σε ακρόαση στο Κογκρέσο κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης του 2008. «Δεν ξέρω πόσο σημαντικό ή μόνιμο είναι. Αλλά είμαι πολύ στενοχωρημένος από αυτό το γεγονός. “

Στα χρόνια που ακολούθησαν πολλές νεκρολογίες γράφτηκαν για τον νεοφιλελευθερισμό, αλλά το φέρετρο παρέμεινε άδειο. Σαν ένα νεκραναστημένο πτώμα, η νεοφιλελεύθερη τάξη απλώθηκε με τη βοήθεια εξαιρετικά χαμηλών επιτοκίων και τρισεκατομμυρίων δολαρίων ποσοτικής χαλάρωσης. Εν τω μεταξύ, τα κεντροαριστερά κόμματα, που διάβασαν εσφαλμένα την οικονομική κρίση του 2008 και τα επακόλουθά της ως «σοσιαλδημοκρατική στιγμή», ξεπεράστηκαν καθώς ανέτειλαν τα λαϊκιστικά κινήματα κατά της μετανάστευσης. 

Τώρα, καθώς βγαίνουμε από την ύφεση της Covid, ξαναγράφονται νεκρολογίες για τον νεοφιλελευθερισμό – αλλά αυτή τη φορά είναι πιο εύλογες. Στις ΗΠΑ, η κυβέρνηση Μπάιντεν πέρασε ένα νομοσχέδιο οικονομικής ανακούφισης ύψους 1,9 τρις δολαρίων, ένα πακέτο υπερδιπλάσιο από εκείνο που είχε θεσπίσει ο Ομπάμα το 2009. 

Σε συνδυασμό με τα περυσινά πακέτα έκτακτης ανάγκης του Trump, αυτό ισοδυναμεί με ώθηση 5 τρισεκατομμυρίων δολαρίων, ή περίπου το 25% του ετήσιου ΑΕΠ των ΗΠΑ – η μεγαλύτερη δημοσιονομική επέκταση σε περίοδο ειρήνης. Η για δεκαετίες κυρίαρχη υπόθεση υπέρ του ελέγχου του πληθωρισμού, έχει δώσει τη θέση της στην αντίστοιχη υπέρ της ανάπτυξης και της απασχόλησης (ακόμη και η παραδοσιακά αυστηρή Ευρωπαϊκή Ένωση συμφώνησε ένα ταμείο ανάκαμψης 750 δισ. Ευρώ ή 4,7% του ετήσιου ΑΕΠ της ΕΕ).

Η εποχή Μπάιντεν αντιπροσωπεύει μια σημαντική πρόκληση για την καθιερωμένη τάξη. «Η οικονομία της αυτόματης διάχυσης του πλούτου δεν λειτούργησε ποτέ», δήλωσε ο Μπάιντεν στην πρώτη του ομιλία  στο Κογκρέσο. Η κυβέρνησή του ήταν ο αρχιτέκτονας του ελάχιστου παγκόσμιου φορολογικού συντελεστή 15% που συμφωνήθηκε από τους υπουργούς Οικονομικών της G7 στις 5 Ιουνίου – μια πολιτική που μέχρι πρόσφατα θεωρείτο ουτοπική. 

Στον πρόλογο τού 1982 για το βιβλίο του «Καπιταλισμός και Ελευθερία», ο Μίλτον Φρίντμαν παρατήρησε: «Μόνο μια κρίση – πραγματική ή φαινομενική – προκαλεί πραγματική αλλαγή. Όταν συμβεί αυτή η κρίση, οι ενέργειες που αναλαμβάνονται εξαρτώνται από τις ιδέες που βρίσκονται στον περίγυρο”. Τότε στον περίγυρο βρίσκονταν οι νεοφιλελεύθερες απαντήσεις. Αυτές οι ιδέες βρίσκονται ακόμα γύρω, αλλά μοιάζουν τώρα με ντεμοντέ ρούχα από μια διαφορετική εποχή. Άλλες έχουν μετακινηθεί στη βιτρίνα του καταστήματος: κρατικές επενδύσεις, βιομηχανική στρατηγική, προοδευτικές αυξήσεις φόρων, υψηλότεροι μισθοί. 

«Ως ένα είδος ευφάνταστης, επιθετικής ιδεολογίας, ως ένα δόγμα που ένιωθε αλαζονικό και σίγουρο και πανίσχυρο, ο νεοφιλελευθερισμός είναι σαφώς νεκρός, εντάξει;», λέει ο Adam Tooze, ο συγγραφέας του Crashed , του εγκυρότερου βιβλίου για την οικονομική κρίση του 2008. «Ως κυβερνητική πρακτική όμως είναι πολύ πιο δύσκολο να ηττηθεί. Αν σκεφτείς τον νεοφιλελευθερισμό ως δομή των κοινωνικών συμφερόντων, ως ένα ταξικό προϊόν, συνεχίζει να υπάρχει αναμφίβολα».

Παρόλα αυτά είναι μια βαθιά αλλαγή. Με διαφορετικούς τρόπους, οι ΗΠΑ του Τζο Μπάιντεν, η Κίνα του Ξι Τζίνπινγκ, η Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν και ακόμη και το Ηνωμένο Βασίλειο του Μπόρις Τζόνσον έχουν αγκαλιάσει όλοι μορφές εθνικού κεϋνσιανισμού: δημόσιες δαπάνες για την εξυπηρέτηση μεγάλων εθνικών σκοπών. 

Στην εποχή της Covid, οι παγκόσμιες δυνάμεις της αγοράς ανατρέπονται από τις αποφάσεις εσωτερικής πολιτικής. Η εποχή του νεοφιλελευθερισμού δίνει την θέση της σε μια νέα: την εποχή του εθνικού καπιταλισμού.

* Oλόκληρο το αρχικό κείμενο και μία ελεύθερη δική μας μετάφραση εδώ

«Παραπληροφόρηση: Στρατηγική κοινή χρήση, ομοιοφιλία και ενδογενείς απηχήσεις» #Daron_Acemoğlu

Σέ σύνοψη συμπερασμάτων της μελέτης τους για το πως η παραπληροφόρηση εξαπλώνεται στις πλατφόρμες κοινωνικών μέσων, προβαίνουν στο VOX.EU ο καθηγητής Daron Acemoğlu, με τους συνεργάτες του Asuman Ozdaglar και James Siderius. 

      «Τα ψεύδη διαχέονται μακρύτερα, ταχύτερα, βαθύτερα και ευρύτερα από την αλήθεια σε όλες τις κατηγορίες πληροφοριών», γράφουν. «Υπάρχουν αυξανόμενες ανησυχίες ότι η παραπληροφόρηση που διαδίδεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πολώνει περαιτέρω το εκλογικό σώμα και υπονομεύει τη δημοκρατική συζήτηση».

    Οι χρήστες έχουν την επιλογή να αποφασίσουν αν θα μοιραστούν ένα άρθρο, αν θα το «θάψουν» ή αν θα το ελέγξουν. Η κοινή χρήση αποφέρει άμεσα οφέλη, αλλά μπορεί να έχει κόστος, εάν το άρθρο περιέχει παραπληροφόρηση που ανακαλύπτεται από ορισμένους από τους παραλήπτες του.

Αυτή η επιλογή αντιστάθμισης έχει δύο θεωρήσεις για τον χρήστη:
   Η πρώτη είναι αν το άρθρο ενδέχεται να περιέχει παραπληροφόρηση. Επειδή ο χρήστης έχει προϋπάρχουσα πίστη / ιδεολογία, θα εκτιμήσει την ακρίβεια του άρθρου ανάλογα με την απόσταση μεταξύ του μηνύματός του και της άποψης του και είναι πιο πιθανό να μοιραστεί περιεχόμενο που ευθυγραμμίζεται ιδεολογικά με τις απόψεις του. 
   Η δεύτερη είναι πώς το κοινόχρηστο άρθρο θα γίνει αντιληπτό από εκείνους που το λαμβάνουν στον κοινωνικό τους κύκλο. Αυτό εξαρτάται, μεταξύ άλλων, από το βαθμό της «ομοιοφιλίας» στο δίκτυο – που σημαίνει αν ο κοινωνικός κύκλος μοιράζεται τις ίδιες απόψεις. 

    Το δίκτυο κοινής χρήσης ενός χρήστη και ο βαθμός ομοιοφιλίας σε αυτό καθορίζεται από το κοινωνικό δίκτυο και τον αλγόριθμο προτάσεων της πλατφόρμας. Όπως είναι αναμενόμενο, οι χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης τείνουν να αλληλεπιδρούν  με άλλους χρήστες με παρόμοιες ιδεολογικές πεποιθήσεις.
Οι συντηρητικοί τείνουν να αλληλεπιδρούν με άλλους συντηρητικούς και οι φιλελεύθεροι με άλλους φιλελεύθερους. Αυτό σχηματίζει έναν εξωγενή «θάλαμο αντήχησης» με υψηλό βαθμό ομοιοφιλίας, όπου οι χρήστες συνδέονται με άλλους ομοϊδεάτες χρήστες.

Οι αλγόριθμοι της πλατφόρμας κοινωνικών μέσων μπορούν να επιδεινώσουν την ομοιοφιλία συνδέοντας χρήστες παρόμοιων πεποιθήσεων και όχι συνδέοντας τους με άλλους αντίθετων πεποιθήσεων. Αυτό τότε δημιουργεί έναν ενδογενή θάλαμο αντήχησης (ή «φούσκα φίλτρου»).
 
   Ένα από τα κύρια ευρήματα της μελέτης είναι ο ρόλος των θαλάμων αντήχησης στην εξάπλωση παραπληροφόρησης. Όταν οι θάλαμοι αντήχησης και η έκταση της ομοιοφιλίας είναι περιορισμένες, η παραπληροφόρηση δεν εξαπλώνεται πολύ μακριά. Αντίθετα, όταν η ομοιοφιλία είναι υψηλή και υπάρχουν εκτεταμένοι εξωγενείς ή ενδογενείς θάλαμοι αντήχησης, οι χρήστες παρόμοιων πεποιθήσεων συσχετίζονται στενά μεταξύ τους και, αναγνωρίζοντας αυτό, ελέγχουν τα γεγονότα πολύ λιγότερο. Ως αποτέλεσμα, η παραπληροφόρηση εξαπλώνεται σαν ιός. 

    Η ιογενής εξάπλωση παραπληροφόρησης είναι λιγότερο πιθανή για μετριοπαθές περιεχόμενο ή για χρήστες με μετριοπαθείς ιδεολογίες. Αντίθετα, με πολιτικά διχαστικό περιεχόμενο ή ισχυρή πόλωση των πεποιθήσεων στην κοινότητα, όχι μόνο η πλατφόρμα θα ωφεληθεί να δημιουργήσει έναν θάλαμο αντήχησης προκειμένου να μεγιστοποιήσει την επιρροή, αλλά θα το πράξει χωρίς να επαληθεύσει την αλήθεια του άρθρου. Με άλλα λόγια, ο βέλτιστος αλγόριθμος πλατφόρμας είναι να προτείνει ακραίο περιεχόμενο που ευθυγραμμίζεται με τους πιο φανατικούς χρήστες, υιοθετώντας ταυτόχρονα μια φούσκα φίλτρου που εμποδίζει το περιεχόμενο να εξαπλωθεί πέρα από τον συγκεκριμένο πληθυσμό.

   Ο Acemoglu και οι συνεργάτες του πιστεύουν ότι τριών ειδών πολιτικές μπορούν να είναι αποτελεσματικές: προέλευση άρθρων, έλεγχος περιεχομένου και ρύθμιση αλγορίθμων.

   Πρώτον, εάν η πλατφόρμα είναι πιο διαφανής σχετικά με την προέλευση ενός άρθρου, αυτό θα ενθαρρύνει τους χρήστες να ελέγχουν συχνότερα περιεχόμενα από λιγότερο αξιόπιστες πηγές.
 
   Δεύτερον, εάν οι ρυθμιστικές αρχές απειλούν να λογοκρίνουν ένα μικρό υποσύνολο άρθρων που περιέχουν ακραία μηνύματα ή ενδέχεται να περιέχουν παραπληροφόρηση, η πλατφόρμα ενθαρρύνεται να ενεργήσει με μεγαλύτερη υπευθυνότητα. 

   Τέλος, μια πολιτική που ρυθμίζει άμεσα τους αλγόριθμους της πλατφόρμας μπορεί να μετριάσει τις συνέπειες των filter bubbles. Αν οι θάλαμοι αντήχησης εντός του δικτύου κοινής χρήσης είναι περιορισμένοι και το περιεχόμενο σε ολόκληρο το ιδεολογικό φάσμα παρουσιάζεται σε όλους τους χρήστες – αυτό μπορεί να οδηγήσει τόσο σε πιο υπεύθυνους αλγόριθμους πλατφόρμας όσο και σε περισσότερους ελέγχους γεγονότων από τους ίδιους τους χρήστες.
 

** Oλόκληρο το αρχικό κείμενο και μία ελεύθερη δική μας μετάφραση εδώ