Ας ξεκινήσουμε το ποστ με μία υπόθεση: ότι ζούμε (με την οικογένειά μας ή χωρίς) μοναχικά σε ένα σπίτι στο βουνό (ή σε μικρό οικισμό). Και ας πάμε το χρόνο λίγο πιο πίσω.

Το πλάνο ζωής ή ακριβέστερα οι επιλογές για τον καθένα από μας θα είναι περίπου οι ίδιες, παρά τη διαφορετικότητα των χαρακτήρων μας. Θα καλλιεργούσαμε τη γη για πατάτες, ντομάτες, πιπεριές. Θα βγαίναμε στο κυνήγι για πουλιά και θα εκτρέφαμε πρόβατα για να πίνουμε γάλα και να φτιάχνουμε τυρί. Θα είχαμε κότες για κρέας και αβγά. Θα φέρναμε νερό από το ποτάμι. Θα κόβαμε και θα στοιβάζαμε τα ξύλα για το τζάκι, θα είχαμε ένα σκύλο για φύλαξη και συντροφιά.

Ας κάνουμε με τη φαντασία μας ένα βήμα στο πλάι και ας μεταφερθούμε σε ένα χωριό. Οι υπάρχουσες επιλογές μας εμπλουτίζονται κατά πολύ. Ο γείτονας μάς μαθαίνει νέες καλλιέργειες και βάζουμε -δίπλα στις πιπεριές- μελιτζάνες και κολοκυθάκια. Για το κυνήγι χρησιμοποιούμε νέα όπλα, δίπλα στα πρόβατα και στις κότες προσθέτουμε 2 αγελάδες και λίγα κουνέλια. Παίρνουμε καθαρό νερό από το πηγάδι στην πλατεία του χωριού και αποκτάμε ένα νέο σκύλο -ειδικό στο κυνήγι.

Όμως, δεν είναι μόνο το βάθος που αποκτούν οι επιλογές μας αλλά και οι (νεο)εμφανιζόμενες κοινές επιλογές. Καλλιεργούμε ρύζι μαζί με άλλους 3 γείτονες σε ένα νεροχώραφο έξω απ’ το χωριό, κυνηγάμε ομαδικά αγριογούρουνα, εκτρέφουμε άλογα, κάνουμε ένα υδραγωγείο και μαζεύουμε ξύλα με το κάρο.

Ξάφνου, μαζί με την παραπάνω γνώση σε είδη βασικών αναγκών και τη συνεργασία με κοινό όφελος, εμφανίζονται και νέες επιλογές (ανταλλαγή). Καθότι εμείς καλλιεργούμε τις καλύτερες πατάτες (καλύτερο χωράφι, ατομικές δεξιότητες), επικεντρωνόμαστε σε αυτές που γίνονται περιζήτητες και τις ανταλλάσσουμε με φρούτα ή λαχανικά, αβγά ή τυρί και ούτω καθεξής. Στήνουμε παγίδες για πουλιά και παίρνουμε κρέας ελαφιού ή γουρουνιού από τον γείτονα. Διώχνουμε τις κότες που μας έφερναν αλλεργία και κάνουμε κουνέλια, ανταλλάσοντας το κρέας τους με προϊόντα από το κοτέτσι του διπλανού.

Σιγά σιγά, οι επιλογές μας γίνονται πολύ περισσότερες. Σκεπτόμενοι, πχ, το πεδίο της εργασίας, μπορούμε να ανοίξουμε ένα μπακάλικο, ένα κρεοπωλείο, έναν καφενέ, ένα ξυλουργείο. Μπορούμε να παραμείνουμε διαφορετικοί, όχι μόνο στον χαρακτήρα αλλά και στον τρόπο ζωής, να επιλέξουμε πράγματα που μας ταιριάζουν ή αγαπάμε περισσότερο, να γίνουμε πιο δημιουργικοί, πιο χρήσιμοι, πιο ευτυχισμένοι.

Ας κάνουμε ένα ακόμη βήμα στο πλάι και ας πάμε στην πόλη. Εκεί, τα προϊόντα θα είναι ακόμη πιο άφθονα και θα χρησιμοποιούνται ως πηγές τα γύρω χωριά που, καθένα από αυτά, έχει την ιδιαιτερότητά του στην παραγωγή. Οι υπηρεσίες θα είναι ακόμη πιο οργανωμένες, περισσότερες και θα ανταποκρίνονται στις συνεχείς νέες απαιτήσεις. Οι δουλειές θα πληθύνουν, θα δουλεύουμε ως δάσκαλοι σε σχολείο ή ιατροί σε νοσοκομείο, θα γίνουμε ασφαλιστές, δικηγόροι, μηχανικοί, ερευνητές. Θα έχουμε κατανοήσει ότι δεν είναι η πόλη αυτή καθαυτή που μας δίνει τις περισσότερες ευκαιρίες ή την καλύτερη ποιότητα ζωής, αλλά η συνεύρεση, η ανταλλαγή προϊόντων και ιδεών, η συνεργασία.

Οι κανόνες (θεσμοί) που θα φτιάξει η κάθε οργανωμένη κοινωνία που θα αποκτήσει τα όριά της δια του κράτους (με κριτήριο φυλετικά, γλωσσικά, γεωγραφικά χαρακτηριστικά) είναι αυτές που θα χτίσουν και το πολιτιστικό της υπόβαθρο. Το κράτος θα φροντίσει να συστηματοποιήσει τις υπηρεσίες ώστε να φτάσουν με όσο το δυνατόν ίσο και δίκαιο τρόπο και στον τελευταίο άνθρωπο στο βουνό. Παράλληλα, η θρησκεία, η φιλοσοφία (ή οι εχθροί) θα προσπαθήσουν να διατηρήσουν τις ισορροπίες, επιπρόσθετα και σε περιόδους κρίσεων, με άλλες μορφές ενδυνάμωσης ή διατήρησης της συνοχής.

Κάπως έτσι ορίζεται ένας πολιτισμός, ο οποίος περιλαμβάνει το συνολικό τρόπο ζωής μίας κοινωνίας, από τα πρότυπα εργασίας/ψυχαγωγίας, την παραγωγή, την ηθική, την αισθητική, τη λογοδοσία, την ευθύνη. Είναι δηλαδή οι αξίες και οι μορφές συμπεριφοράς που χαρακτηρίζουν μία κοινωνία.

Ας σκεφτούμε τώρα σε αρκετά απλουστευμένη μορφή, τι χρειάζεται ένας πολιτισμός για να δικαιολογεί τη φράση ‘α, αυτοί είναι πολιτισμένοι, δεν είναι σαν και μας”. Αυτό που, καταρχήν, χρειάζεται, είναι να υπηρετεί τις ανθρώπινες/πολιτικές αξίες, να παράγει με πλουραλισμό και να διανέμει δίκαια, να προασπίζεται τα δικαιώματα, να ΄χει ήθος, να ορίζει, να υπηρετεί και να εμβαθύνει τα ιδανικά, τη δημοκρατία, την δικαιοσύνη, την ελευθερία, την ισότητα.

Πλέον, αρκετοί πολιτισμοί του πλανήτη μας έχουν ως κεκτημένα πολλά από τα προαναφερόμενα (ο αγώνας βέβαια παραμένει διαρκής και η εγρήγορση απαιτείται σε ένα εξωτερικό περιβάλλον ραγδαίων αλλαγών). Οι νέες προκλήσεις είναι αυτές που θα κάνουν τον κόσμο μας ακόμη καλύτερο. Και μία από αυτές είναι η περισσότερη δημιουργικότητα των κοινωνιών. Και για να πετύχουμε σε αυτή, απαιτούνται νέοι, πιο ανοιχτοί πολιτικοί και οικονομικοί θεσμοί που θα αξιοποιούν τους περισσότερους και θα επιστρέφουν στους περισσότερους αυτά που δικαιούνται.
Χρειαζόμαστε πολιτικές που θα προστατεύουν τους αδυνάμους, οικονομίες των περισσότερων ευκαιριών, κοινωνίες που θα σέβονται τις κάθε λογής μειοψηφίες.
Χρειαζόμαστε νέες αντιλήψεις που να φεύγουν από τη μηχανιστική προσομοίωση ανθρώπινων δικτύων και δομών (Taylor, Ford) και θα αναδεικνύουν τη φαντασία, τη δημιουργικότητα, την καινοτομία.
Χρειαζόμαστε πειραματισμό, αμφιβολία, έρευνα. 
Χρειαζόμαστε σύγκρουση με κάθε τι δογματικό, θρησκόληπτο, στερεοτυπικό.
Χρειαζόμαστε τις ανοιχτές κοινωνίες έναντι των κλειστών κοινωνιών της αυθεντίας και της προκατάληψης.

Τέλος, ας φανταστούμε τον ένα πολιτισμό (πχ τον δικό μας), ως τον έναν άνθρωπο στο βουνό -σκεφτείτε τον εαυτό σας. Και την ώσμωση πολιτισμών ως τον άνθρωπο στο χωριό ή στην πόλη. Η πολυπολιτισμικότητα, πέρα από ηθικούς ή δίκαιους, είναι αυτή που μπορεί να μας κάνει καλύτερους (σκεφτείτε μία εταιρία που παράγει/διακινεί ένα παγκόσμιο προϊόν με στελεχιακό δυναμικό από μία μόνο χώρα και θα βρείτε εύκολα το λάθος).

Η ποικιλομορφία ή η διαφορετικότητα δεν πρέπει πλέον να αντιμετωπίζονται από τις προοδευτικές δυνάμεις με όρους ενσωμάτωσης ή ανεκτικότητας. Είναι οι λέξεις, οι έννοιες, οι αξίες που θα μας πάνε μπροστά. Δεν προστατεύουμε τη διαφορετικότητα -επενδύουμε σε αυτήν.

Ο κόσμος κινείται ραγδαία, μετακινείται, (a world on the move – μου αρέσει ως φράση), αλλάζει.

Μαζί με αυτόν αλλάζουν και τα διακυβεύματα. Και οι προοδευτικές δυνάμεις είναι αυτές που καλούνται να δώσουν τις λύσεις. Αυτές που θα μας κάνουν ακόμη καλύτερους και θα αντιμετωπίσουν με αποτελεσματικότερο τρόπο τις νέες ανισότητες (αφθονία & ανισότητες οι λέξεις-κλειδιά του 21ου αιώνα).

Οι προοδευτικοί ήταν και θα είναι οι διακινητές των ιδεών που θα μας πηγαίνουν μπροστά -οι κοινωνικοί μηχανικοί που θα χτίσουν τα νέα αφηγήματα μέσα στις κοινωνίες· από τα κάτω. Πρώτο μας, λοιπόν, μέλημα, είναι να συζητήσουμε γι αυτές -τις ιδέες. Και να διακρίνουμε τα πολιτικά εκείνα πρόσωπα που μπορούν να τις κουβαλήσουν. Χωρίς αναζήτηση σωτήρων. Συλλογικά, οριζόντια, ανοιχτά, δημοκρατικά.

«Η μονομαχία: Πρέπει να εγκαταλείψουμε την αξιοκρατία (meritocracy);»#Daniel_Markovits #Adrian_Wooldridge

Ο Daniel Markovits, καθηγητής νομικής στο Yale και ο Adrian Wooldridge πολιτικός συντάκτης του Economist, διασταυρώνουν τα ξίφη τους. Είναι η αξιοκρατία μια ιδέα που πρέπει να εγκαταλείψουμε;                                                                                                       

Ναι, υποστηρίζει ο Markovits.   

Σίγουρα είναι καλύτερο για τους ανθρώπους να προχωρήσουν με βάση τα επιτεύγματά τους παρά, για παράδειγμα, την φυλή ή την κοινωνική τάξη. Η αξιοκρατία έσπασε μια άδικη και στάσιμη ιεραρχία. Όμως, μια αρχικά καλοκάγαθη καινοτομία μπορεί να γίνει επιβλαβής, ακόμη και καταστροφική.

Μετράμε την αξία πρώτα με τις εξετάσεις και μετά με τον ανταγωνισμό στην αγορά. Σε κάθε περίπτωση λατρεύουμε την ανωτερότητα. Βαθμολογούμε μαθητές και εργαζόμενους, ρωτώντας όχι ποιος πήγε καλά αλλά ποιος είναι ο καλύτερος. Αυτή η πραγματικότητα υπονομεύει την αξιοκρατία.
Οι δοκιμασίες δεν παρακολουθούν την πνευματική αριστεία, την πρωτοτυπία ούτε τη γνώση. Οι μισθοί της αγοράς δεν μετρούν ούτε την αριστεία, αποτυγχάνοντας να εντοπίσουν τις συνεισφορές στον συλλογικό πλούτο. Οι τιμές καθορίζουν τι αξίζουν τα πράγματα. Οι τέχνες, η φροντίδα και η κοινή ωφέλεια έχουν τεράστια ηθική αξία, αλλά η αξιοκρατία μας, με το φετίχ της για την αγορά, σκεπάζει τα πάντα.

Η αξιοκρατία υποφέρει και από ένα δεύτερο ελάττωμα: δημιουργεί τεράστια ανισότητα. Σήμερα, οι ελίτ της αξιοκρατίας κερδίζουν σχεδόν 300 και 1.000 φορές περισσότερο από τους αντίστοιχους συναδέλφους τους. Έχουν αναπτύξει τεχνολογίες – χρηματοοικονομικά μέσα, ψηφιακά εργαλεία και νομικά καθεστώτα – που ευνοούν δραματικά τις δικές τους δεξιότητες. Οι υπερ-μορφωμένες ελίτ  αναδημιουργούν τη εργασία για να ευνοήσουν τις ιδιαίτερες δεξιότητές τους και στη συνέχεια να χρησιμοποιήσουν τα τεράστια εισοδήματα που προκύπτουν για να αγοράσουν εκπαίδευση για τα δικά τους παιδιά, που τα υπόλοιπα δεν μπορούν να λάβουν. Αντί να διορθωθεί, η αξιοκρατική ανισότητα ενεργοποιεί έναν βρόχο ανατροφοδότησης που υπονομεύει τους βασικούς ισχυρισμούς της. Η αξία είναι μια ιδεολογία που χτίστηκε για να ξεπλύνει επιθετικές ιεραρχίες. 

Όχι, αντιτείνει ο Wooldridge.

Η αξιοκρατική ιδέα είναι ένα από τα μεγάλα δομικά στοιχεία του σύγχρονου κόσμου, μαζί με τον φιλελευθερισμό και τη δημοκρατία. Η ιδέα σφυρηλατήθηκε στην εξέγερση ενάντια στον παλιό κόσμο που καθόριζε τη θέση των ανθρώπων κατά τη γέννηση τους, στην κοινωνία «της προτεραιότητας, του αξιώματος και του τόπου». Η γαλλική και η αμερικανική επανάσταση του 18ου αιώνα και η αγγλική φιλελεύθερη του 19ου, όλες στηρίχθηκαν στο επιχείρημα ότι οι άνθρωποι πρέπει να κρίνονται βάσει των δικών τους ικανοτήτων.

Σήμερα οι αριστεροί ακτιβιστές παρουσιάζουν την αξιοκρατία ως δικαιολογία για την διεύρυνση της ανισότητας. Οι δεξιοί λαϊκιστές την επικρίνουν ως την ιδεολογία μιας αυτάρεσκης διανοητικής ελίτ. Υπάρχουν όμως περισσότερα στην αξιοκρατία από το να κερδίζεις χρήματα. Από τον Πλάτωνα, η υπόθεση της αξίας συνδέθηκε με την ιδέα ότι οι ταλαντούχοι πρέπει να αποκηρύξουν το ιδιωτικό πλεονέκτημα προς χάριν της δημόσιας υπηρεσίας. 

Μία από τις πολλές αρετές της αξιοκρατίας είναι η αυτό-διόρθωση: όποτε το σύστημα μοιάζει να εκφυλίζεται ως αιτιολόγηση του status quo, οι μεταρρυθμιστές θα δημιουργήσουν πιο έξυπνες μεθόδους για να ανακαλύψουν το ταλέντο. Έχετε δίκιο ότι η πλουτοκρατία έχει παραβιάσει την αξία για να ενισχύσει τη δύναμή της. Η σωστή απάντηση είναι η διάσωση της αξιοκρατίας από τους απαγωγείς της και όχι η εγκατάλειψή της. Αναμφίβολα χρειαζόμαστε μεταρρύθμιση σήμερα. Αλλά ας μην παραιτηθούμε από μια ιδέα που έχει αποδειχθεί τόσο εποικοδομητική στο παρελθόν.
 
 Όταν οι ελίτ παρακάμπτουν τις αγορές για να ευνοήσουν τις δικές τους δεξιότητες, υπονομεύουν τις έννοιες από τις οποίες εξαρτάται η αξιοκρατία, καταλήγει ο Markovits. Είναι  υπερπαραγωγικοί στην οικονομία, λόγω της ανισότητας που επικρατεί. Τα ανώτερα στελέχη είναι απαραίτητα για τη διοίκηση επιχειρήσεων μόνο επειδή άλλοι εργαζόμενοι έχουν αφαιρεθεί από τη διευθυντική διαχείριση. Οι «μεγαλύτερες συνεισφορές» αυτών και άλλων ελίτ εργαζομένων είναι από μόνα τους αντικείμενα αξιοκρατικής ανισότητας, και έτσι δεν μπορούν να δικαιολογήσουν αυτήν την ανισότητα χωρίς ένα φαύλο κύκλο.

Αυτό είναι το βασικό ελάττωμα της αξιοκρατίας: η έννοια της ανάλογης ανταμοιβής είναι μια περίπτωση ηθικής αυτοεξυπηρέτησης. Η αξία είναι τελικά ψεύτικη. Μην λατρεύετε την ανωτερότητα. Αποφασίστε ποιά πράγματα αξίζει να γίνουν, και στη συνέχεια, αναβαθμίστε αυτούς που μπορούν να τα κάνουν αρκετά καλά.
 
Και όμως η αξιοκρατική ιδέα αντιμετώπισε επιτυχημένα δύο από τα μεγάλα προβλήματα στο επίκεντρο της νεωτερικότητας αντεπιτίθεται ο Wooldridge: πώς συνδυάζουμε την ηθική ισότητα των ατόμων με την κοινωνική διαφοροποίηση; Και πώς διασφαλίζουμε την οικονομική ανάπτυξη που επιδοτεί τα πράγματα που έχουμε μάθει να περιμένουμε, όπως την κοινωνική πρόνοια;
Η αξιοκρατία παρέχει έναν συνδυασμό ίσων ευκαιριών και ανταγωνισμού. Η καθολική εκπαίδευση δίνει σε όλους έναν βασικό στόχο για την επιτυχία. Και η λύση στις ανισότητες που προκύπτουν από την εφαρμογή της αξιοκρατίας είναι να φορολογούμε τους νικητές και όχι να αλυσοδένουμε τον Προμηθέα.

Η αξιοκρατική ιδέα είναι μοναδική, συνδυάζοντας τον ιδεαλισμό για την κοινωνική δικαιοσύνη με τον ρεαλισμό για τις ανθρώπινες ικανότητες και τα κίνητρα. Πρέπει να εκτιμούμε την αξιοκρατία.

* Oλόκληρο το αρχικό κείμενο και μία ελεύθερη δική μας μετάφραση εδώ

«Στρατηγικές για έναν κόσμο χωρίς δεξιό λαϊκισμό και εθνικισμό» #Cas_Mudde

Ο γνωστός καθηγητής Cas Mudde, από τους κορυφαίους αναλυτές του λαϊκιστικού φαινομένου, γράφει στο Social Europe για τις στρατηγικές απέναντι στον δεξιό λαϊκισμό και εθνικισμό.

Η πανδημία έχει δείξει τη σημασία της ικανότητας, της εμπειρογνωμοσύνης και των κοινωνικοοικονομικών θεμάτων, όπως η δημόσια υγεία και το κράτος πρόνοιας. Αυτό δημιουργεί μια ευκαιρία για τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, πολλά από τα οποία έχουν περιθωριοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό σε έναν κόσμο που κυριαρχείται από κοινωνικοπολιτιστικά ζητήματα, όπως η ταυτότητα και η ασφάλεια.

Τρεις, σχετικά ευρείες, στρατηγικές πρέπει να καθοδηγήσουν την πολιτική ανάσταση της σοσιαλδημοκρατίας.

– Επαναφέρετε την πολιτική

Για δεκαετίες, ολόκληρο το πολιτικό σύστημα, συμπεριλαμβανομένων των σοσιαλδημοκρατών υπερασπίστηκε με ισχυρισμούς τύπου ΤΙΝΑ («δεν υπάρχει εναλλακτική»), την απελευθέρωση των κανονιστικών ρυθμίσεων, την ιδιωτικοποίηση, και την κυριαρχία της αγοράς.  
Ενώ πολλά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα τα τελευταία χρόνια έχουν αναθεωρήσει τον εναγκαλισμό με τον νεοφιλελευθερισμό, κανένα δεν ανέπτυξε μια νέα ιδεολογική ατζέντα.
Η «ρεαλιστική» ή «τεχνοκρατική» πολιτική μπορεί να λειτουργήσει σε καλές εποχές, αλλά όταν οι άνθρωποι πρέπει να κάνουν θυσίες, ή να βιώσουν άγχος και κρίση, αναζητούν ιδέες και ηγεσία. Θέλουν να γνωρίζουν τι μπορούν να κάνουν οι πολιτικοί, ποιο είναι το όραμά τους για το μέλλον και γιατί πρέπει να τους στηρίξουν.

– Επανακτήστε την ατζέντα

Δεν προκαλεί έκπληξη, δεδομένης της έλλειψης ενός σαφούς ιδεολογικού προγράμματος, ότι τα περισσότερα προοδευτικά κόμματα ακολούθησαν παρά οδήγησαν την πολιτική ατζέντα. Ενώ μπορεί να φαίνεται σαν η συστημική κεντροδεξιά να είναι εκείνη που καθορίζει την θεματολογία, στην πραγματικότητα με πολλούς τρόπους αυτή είναι η ριζοσπαστική δεξιά. Η κυρίαρχη δεξιά αντιγράφει τα ριζοσπαστικά-δεξιά πλαίσια τουλάχιστον από την αρχή του αιώνα, αλλά τώρα πλέον εφαρμόζει επίσης πολλές από τις πολιτικές τους. 
Χρησιμοποιώντας ένα ανανεωμένο ιδεολογικό πρόγραμμα, τα προοδευτικά κόμματα θα πρέπει να παρουσιάζουν τολμηρά οράματα για τις δικές τους πολιτικές, συμπεριλαμβανομένης της εκπαίδευσης, της απασχόλησης, του περιβάλλοντος, της στέγασης και της δημόσιας υγείας. Καθένα από αυτά κατατάσσεται ψηλά στις προτεραιότητες μεγάλων ομάδων πολιτών, ιδίως δυνητικών αριστερών ψηφοφόρων, αλλά τα θέματα αυτά έχουν περιθωριοποιηθεί σε μια δημόσια συζήτηση που είναι εμμονική με την ταυτότητα και την ασφάλεια. 
Αυτό δεν σημαίνει ότι αυτά τα ζητήματα πρέπει να αγνοηθούν. Αντίθετα, πρέπει να έχουν τη σωστή θέση τους στη συζήτηση και πρέπει να αντιμετωπιστούν μέσω προοδευτικών πλαισίων και πολιτικών.
 
– Επαναπροσδιορίστε την Ευρώπη

Για μεγάλο μέρος του 20ού αιώνα, τα περισσότερα προοδευτικά κόμματα υποστηρίζουν ένθερμα την Ενωμένη Ευρώπη. Όμως, η άκριτη υποστήριξη της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, τους έκανε χειροκροτητές ενός ολοένα και πιο νεοφιλελεύθερου έργου, στο οποίο οι προοδευτικές αξίες, ακόμη και οι φιλελεύθερες-δημοκρατικές, έχουν γίνει δευτερεύουσες.
Η τολμηρή εναλλακτική λύση θα ήταν μια ΕΕ πραγματικής ευρωπαϊκής αλληλεγγύης, η οποία θα βοηθούσε τους πολίτες και τα κράτη – μέλη να ξεπεράσουν τις βασικές προκλήσεις της εποχής μας – από την κλιματική αλλαγή έως τις πανδημίες.
Επιπλέον, η ΕΕ μπορεί να είναι προοδευτική μόνο εάν η ίδια και όλα τα κράτη μέλη της, είναι φιλελεύθερες δημοκρατίες. Τα προοδευτικά κόμματα πρέπει ουσιαστικά να αντιταχθούν στη συνεχιζόμενη βοήθεια και υποστήριξη των αυταρχικών ηγετών, από τη Βουδαπέστη έως τη Βαρσοβία. 
Η πανδημία δεν θα μεταμορφώσει την πολιτική από μόνη της, έχει όμως δημιουργήσει μια ευπρόσδεκτη μετατόπιση από τα ζητήματα ταυτότητας και ασφάλειας, καταλήγει ο Mudde. 

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν, έδειξε τον δρόμο αυξάνοντας και προωθώντας χωρίς δισταγμό τις δαπάνες και τον ρόλο του κράτους. Εάν οι Δημοκρατικοί μπορούν να το κάνουν στις ΗΠΑ, τότε σίγουρα οι προοδευτικοί μπορούν να το επαναλάβουν στην Ευρώπη.
 

** Oλόκληρο το αρχικό κείμενο και μία ελεύθερη δική μας μετάφραση εδώ