Μία καλή μου φίλη ρωτάει στο τσατ και η συζήτηση παίρνει διαστάσεις [ο διάλογος μεταφέρεται αυτούσιος]:

• Τι κάνει ο Ντέμοκρατ;
• Ξεκουράζεται.
• Έχει άδεια;
• Ε ναι. Δεν δικαιούται;
• Και πότε τελειώνει η άδειά του;
• Δεν ξέρω. Δεν μου μιλάει. Έχει κλείσει και το τηλέφωνό του. 
• Έχει κινητό τηλέφωνο ο Ντέμοκρατ;
• Φυσικά. Όχι όμως αφής. 
• Καμιά παντόφλα Motorolla;
• Όχι, ένα Nokia 3310. Σκανδιναβικό αφού. Ιδεολόγος γαρ.
• Ε ναι. Σωστό. Αυτοκίνητο έχει; Κάνα κατσαριδάκι ίσως;
• Ένα πράσινο ντεσεβό. 
• Και πού μένει;
• Κάπου δυτικά νομίζω. 
• Ίσως στα Καμίνια. Ή καλύτερα στην Κοκκινιά;
• Ναι, θα του έκανε ένα ισόγειο στην Κοκκινιά. 
• Εκεί, στο σπίτι του Σαββόπουλου δίπλα θα μένει.
• Δίπλα ακριβώς.
• Και καπνίζανε παρέα με τη Μελίνα. 
• Μαύριζαν τα πνευμόνια τους.
• Και κάθεται στην αυλή κάτω από την κληματαριά. 
• Όπου έχει δροσιά.
• Θέλει ασβέστωμα η αυλή αλλά δεν…
• Δεν. Προτιμά να αμπελοφιλοσοφεί. 
• Έχει και μια ροδιά στην αυλή. Την είχε φυτέψει όταν έγραψε ο Λοΐζος το δρόμο.

• Και τι διαβάζει; (μου αρέσει πλέον το ‘παιχνίδι’ και ρωτάω κ εγώ να σκιαγραφήσουμε Ντέμοκρατ).
• Σαρτρ και Καμύ. Αλλά είναι ξεκάθαρα με τον Καμύ. 
• Κατά τα άλλα;
• Πιο πολύ Γαλλία. Τελευταία και Αμερικανούς αλλά τους έχει για πασατέμπο. 
• Έχει τα στεγανά του και αυτός;
• Όχι τόσο πολύ. Διαβάζει τα πάντα, λέμε. Και διαβάζει και out of his comfort zone.
• Αυτό δεν του το μεταφέρω. Είναι εκτός γραμμής. 
• Ναι. Μην τον περάσουν και για ανοιχτόμυαλο. 
• Από ποίηση; Ίσως Ρίτσο και Πατρίκιο.
• Και Βάρναλη. Και στενοχωριέται που έκλεισε ο Κάουφμαν κ ψάχνει πατάρι να πηγαίνει τώρα. 
• Και μουσική. Τι να ακούει; Σαββόπουλο και Φαραντούρη ίσως;
• Ακούει πολλά. Και Νταλάρα και Αλεξίου 70’.
• Μίκη σίγουρα. Και Χατζηδάκη. 
• Και Μπέλλου και Βαμβακάρη.
• Στα κρυφά και Μητροπάνο. 

• Και τι πίνει; [παίρνω πάσα]
• Ε τσίπουρο. Τι άλλο; Με φτωχομεζέ. Μια ντομάτα γαρύφαλλο, λίγη φέτα, ελιά και κρητικό παξιμάδι. 
• Έχει κάνει λεφτά όμως.
• Έχει λίγα στην άκρη. Αλλά δεν τα λογαριάζει. Και ο φτωχομεζές είναι Επίκουρος φάση. Από το λίγο τίποτα δεν λείπει.
• Στάση ζωής, λοιπόν. 
• Ναι, σου λέω. Μέτρο στην ύλη, άπειρο στη σκέψη. 
• Και μέρος; Προτιμά τα κουτούκια, κοντά να ΄ναι στο σπίτι;
• Στα στενά. Να τρέχει ο αέρας στο πλακόστρωτο κ να ΄ναι μετρημένοι στο ένα χέρι οι θαμώνες.
• Διακοπές πού πηγαίνει;
• Νομίζω τα λιμανάκια θα του αρέσουν περισσότερο.

• Τι δουλειά κάνει δεν είπαμε.
• Εσύ τι λες; (ξαναδίνω πάσα).
• Σταθμάρχης τρένων, που όμως μετά δεν είχε δουλειά και τώρα δουλεύει σε ένα τυπογραφείο.
• Μου αρέσει. 
• Και διάβαζε αστυνομικά τσέπης σαν σφύριζαν τα τρένα. Τώρα λύνει σταυρόλεξα. 
• Παντρεμένος;
• Δις. Την πρώτη την πήρε στην τρέλα του. Τον κόντραραν και οι δικοί του. Μονόδρομος έγινε.
• Και χώρισε σαν κόπασε η θύελλα;
• Ναι. Διακριτικά. Το εξήγησε παρτίδα-παρτίδα.
• Και η δεύτερη;
• Αχαΐρευτο τον ανεβοκατεβάζει.
• Και κείνος Ρόζα Λούξεμπουργκ, γενόσημη.  
• Όμως τον αγαπάει πολύ. 
• Και κείνος, δέθηκε πια. Δεν κλωτσάνε δυνατά οι γέροι γάιδαροι. 
• Και ξέρεις τι μου αρέσει περισσότερο;
• Τι;
• Ενώ βγάζει μια νοσταλγία η φιγούρα, μιλάει συνεχώς για το μέλλον με τους γύρω του.
• Ναι, κοιτάζει χρόνια μπροστά. Ξέρει τι λένε σε αξίες τα κομπιούτερ κι οι αριθμοί. 
• Και γιατί τα συνδυάζει; Γιατί δεν κάνει τα βήματα μπροστά; Στο σκάκι θα ήταν άσος.
• Για να μην απομονώνεται από την αγαπημένη του βάση. Προτιμά την παρέα, όχι τα μοναχικά εξυπνοπούλια. 
• Νοσταλγός του μέλλοντος, λοιπόν.
• Ναι, αυτό είναι. Ας βάλουμε μια άνω τελεία εδώ. Με περιμένουν κάτι φίλοι για μπύρες.

ΥΓ: Καλές διακοπές. Να περάσετε ένα όμορφο καλοκαίρι. Να γεμίσετε μπαταρίες και να προσέχετε τους εαυτούς σας· μα κυρίως τους γύρω σας -όπως άλλωστε αρμόζει σε έναν φλογερό σοσιαλδημοκράτη. Ραντεβού πότε; 

«Η υπόθεση για μια κοινωνία σεβασμού» #Olaf_Scholz

Σε ένα σημαντικό του κείμενο ο Olaf Scholz, ο υποψήφιος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος για την Γερμανική Καγκελαρία, αναφέρεται στην ανάγκη να χτίσουμε μια κοινωνία σεβασμού. Παραθέτουμε εκτεταμένα αποσπάσματα:

«Υπάρχει ένα χάσμα μεταξύ της προοπτικής των πολύγλωσσων, ακαδημαϊκών, αστικών μεσαίων τάξεων και των παραδοσιακών πολιτιστικά, κοινωνικά και οικονομικά μεσαίων τάξεων της περιφέρειας. Αυτό το χάσμα επιβεβαιώνεται κάθε μέρα και ανά πάσα στιγμή». 

«Γεννήθηκα το 1958, ήταν μια εποχή κατά την οποία οι άνθρωποι πίστευαν στο «αμερικανικό όνειρο» και στην «ευημερία για όλους». Στις πρώτες δεκαετίες μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η πολιτική αφήγηση της ανοδικής κοινωνικής κινητικότητας κυριαρχούσε επειδή ήταν απτή και αποδείξιμη. Η επέκταση της εκπαίδευσης στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα ξεκίνησε με την κοινωνική ανακατάταξη, τον οικονομικό εκσυγχρονισμό και την αυξανόμενη ανάγκη για ακαδημαϊκά εκπαιδευμένους εμπειρογνώμονες. Τα παιδιά με το υπόβαθρο της εργατικής τάξης μεγάλωσαν και εισήλθαν στις δημόσιες υπηρεσίες».

«Από τη δεκαετία του 1980, οι πλούσιες βιομηχανικές χώρες αντιμετώπισαν νέες προκλήσεις και μείωσαν τους ρυθμούς ανάπτυξης. Η σύγκρουση των συστημάτων του ψυχρού πολέμου εξαφανίστηκε, αφήνοντας μόνο την παγκόσμια αγορά και τον ανταγωνισμό διαφορετικών καπιταλισμών. Στο κέντρο του πολιτικοοικονομικού λόγου και της πολιτικής τις τελευταίες δεκαετίες, ο καταναλωτής, όχι ο παραγωγός, ήταν το επίκεντρο. Όλοι επωφελούνται από την παγκόσμια παραγωγή αγαθών. Ο μέσος εργαζόμενος μπορεί να αγοράσει περισσότερα καταναλωτικά προϊόντα σήμερα από ότι το 1980. Όμως η αξιοπρέπεια της εργασίας, η επαγγελματική υπερηφάνεια και η ευκαιρία όλων να δημιουργήσουν  μια ικανοποιητική μεσοαστική ζωή, δεν είναι πλέον υπόσχεση που μπορεί να τηρηθεί για όλους». 

«Για αρκετό καιρό τώρα, σκέφτηκα το βιβλίο του Michael Young, The Rise of the Meritocracy. Ο Young ήταν σημαντικός στοχαστής στο μεταπολεμικό Βρετανικό Εργατικό Κόμμα. Επινόησε τον όρο «αξιοκρατία» – μια κοινωνία που διέπεται από την ατομική πρόοδο – και το κατενόησε αυτό ως μια κριτική, όχι ως μια άτεγκτα κανονιστική εξέλιξη. Πιστεύω ότι η υπερβολική έμφαση στην αξιοκρατία είναι μόνο μέρος της πηγής των τρεχουσών μας συγκρούσεων. Ενώ κάποτε ήταν «πεπρωμένο» να γεννηθείς σε μια τάξη, να ξεπεράσεις τα εμπόδια και να ανέβεις συλλογικά στον κόσμο, τώρα η θέση σου στην κοινωνία θεωρείται το αποκλειστικό αποτέλεσμα της ατομικής εργασίας και της ατομικής φιλοδοξίας. Ταυτόχρονα, η οικονομική και κοινωνική αλλαγή κατέστησε πιο αδύναμους τους θεσμούς και τα αφηγήματα της αλληλεγγύης». 

 «Ο φιλόσοφος Μάικλ Σαντέλ πρόσφατα επέκρινε την έννοια της αξιοκρατίας. Υποστηρίζει ότι δεν μπορούμε να μιλάμε μόνο για διανεμητική δικαιοσύνη, αλλά και για ανταποδοτική δικαιοσύνη: ότι κάθε άτομο έχει αξίωση για την κοινωνική αναγνώριση των συνεισφορών του στην κοινωνία». 
«Με καθοδηγεί η ιδέα μιας κοινωνίας σεβασμού.
Σε μια κοινωνία σεβασμού, απαιτείται μια πολιτική σεβασμού». 

«Μια πολιτική σεβασμού αντιμετωπίζει τον πλούτο, το ζήτημα της διανομής και την αξία της εργασίας. Η βάση όλου αυτού πρέπει να είναι οι δίκαιοι μισθοί. Στο μέλλον, κανείς δεν πρέπει να κερδίζει λιγότερο από 12 ευρώ την ώρα. Οι συμφωνημένες μισθολογικές συμφωνίες δεν πρέπει να θεωρούνται ξεπερασμένος αναχρονισμός. Είναι εκφράσεις μιας δίκαιης ανταλλαγής συμφερόντων και επιτρέπουν στις επιχειρήσεις να καθιερώσουν ανταγωνιστικές συνθήκες». 

«Μια πολιτική σεβασμού υπερασπίζεται την αξιοπρέπεια της εργασίας και την προστασία των εργαζομένων και της γνώσης. Ο σεβασμός στην εργασία υπερβαίνει τις αμοιβές – αφορά επίσης την αποτίμηση της παραγωγικής ικανότητας. Η αξία της εργασίας και η υπερηφάνεια στην επαγγελματική δραστηριότητα πρέπει να υπερασπίζονται στην μεταβαλλόμενη οικονομία μας».

«Mια πολιτική σεβασμού επιμένει στο να δώσει στα παιδιά και τη νεολαία το καλύτερο ξεκίνημα μιας ζωής. Η κριτική μου για την αξιοκρατική αρχή δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση να μας εμποδίσει να κάνουμε ό, τι μπορούμε για να δώσουμε στα παιδιά και σε όλους τις καλύτερες ευκαιρίες». 

«Μια πολιτική σεβασμού σημαίνει ισότητα αξιοπρεπών συνθηκών διαβίωσης, ανεξάρτητα από την περιοχή. Πρέπει να γεφυρώσουμε το χάσμα μεταξύ αστικών και αγροτικών περιοχών. Παρόμοιες ποιότητες ζωής μπορούν να βασιστούν μόνο σε καλά ανεπτυγμένες υποδομές. Εάν ζείτε στην ύπαιθρο και πρέπει να μετακινηθείτε 30 μίλια για να εργαστείτε, οι διαλέξεις για το πώς τα ποδήλατα είναι ο πιο φιλικός προς το περιβάλλον τρόπος μεταφοράς, σας αφορούν ελάχιστα».
 
«Μια πολιτική σεβασμού σημαίνει ότι η κοινωνική πρόοδος και ο σεβασμός της διαφορετικότητας έχουν αυξηθεί αλλά πρέπει να συνεχιστούν. Έχουμε αφήσει πίσω μας πολλές νομικές και κανονιστικές διακρίσεις  για τις γυναίκες και την κοινότητα των ΛΟΑΤΚΙ, αλλά ακόμη μένουν πολλά να γίνουν. Σε μια κοινωνία σεβασμού, δεν μπορεί να έχει σημασία ποιόν αγαπάς, από πού προέρχεται κάποιος ή σε τι Θεό – αν υπάρχει – πιστεύει». 

«Η τρέχουσα πρόκληση στην πολιτική είναι τόσο η ηγεσία όσο και η ενότητα – δηλαδή, ο προσδιορισμός πολιτικών στόχων στον ορίζοντα και η ενσωμάτωση διαφορετικών ομάδων συμφερόντων και αστερισμών αξιών για την επίτευξη αυτών των στόχων. Η πολιτική του σεβασμού δεν είναι ιατρική συνταγή για όλα τα κοινωνικά μας δεινά, αλλά μπορεί να δημιουργήσει τις απαραίτητες προϋποθέσεις για περισσότερη συνοχή και αμοιβαία αναγνώριση και για την οικοδόμηση μιας κοινωνίας σεβασμού. Είναι ο σεβασμός αυτό που μετράει».
 

* Oλόκληρο το αρχικό κείμενο και μία ελεύθερη δική μας μετάφραση εδώ

«Τοπικές κοινότητες με πυξίδα μια νέα αποστολή» #Mariana_Mazzucato

Η γνωστή καθηγήτρια Οικονομικών Mariana Mazzucato, και η Georgia Gould δημοτική  σύμβουλος στο Camden του Λονδίνου, αναλύουν στο Project Syndicate το πώς ο δήμος του  Camden έχει αναδειχθεί σε πηγή έμπνευσης για άλλες κοινότητες στο Ηνωμένο Βασίλειο και σε όλο τον κόσμο.

«Οι πόλεις έχουν την ικανότητα να παρέχουν κάτι για όλους», παρατήρησε κάποτε η Αμερικανίδα πολεοδόμος Jane Jacobs, «μόνο επειδή, και μόνο όταν, αυτό το κάτι δημιουργείται από όλους».

Στο Camden, έχοντας υποστεί περισσότερο από ένα χρόνο απώλειας και πόνου, οι κάτοικοι και η τοπική αυτοδιοίκηση αρνούνται τώρα να επιστρέψουν στη «παλιά φυσιολογική»  κανονικότητα. Αποτελούν μέρος μιας ευρείας και αυξανόμενης συναίνεσης που υποστηρίζει μια νέα, χωρίς αποκλεισμούς βιώσιμη οικονομία – και διαδραματίζουν βασικό ρόλο στη διαμόρφωσή της.

Τον Μάρτιο του 2020, τον μήνα που ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας κήρυξε την πανδημία  COVID-19, το Δημοτικό Συμβούλιο δεσμεύτηκε ότι κανένας κάτοικος δεν θα πεινούσε ή θα εκδιωκόταν από το σπίτι του,  ότι κανένας εργαζόμενος δεν θα χάσει τα προς το ζην, επειδή αρρώστησε και ότι όλοι θα αξιολογηθούν και θα αντιμετωπιστούν με συμπόνια.

Για να εκπληρώσει αυτές τις υποσχέσεις, το Συμβούλιο προσέλαβε προσωπικό και κινητοποίησε χιλιάδες εθελοντές για την παροχή νέων υπηρεσιών για την πρόληψη της πείνας, την υποστήριξη των προβληματικών επιχειρήσεων, την προστασία των ευάλωτων παιδιών και των απομονωμένων ενηλίκων και τη διασφάλιση ότι οι νέοι θα μπορούσαν να συνεχίσουν την εκπαίδευσή τους  στο σπίτι. Ο δήμος δημιούργησε γρήγορα τοπικά κέντρα ελέγχου COVID-19 και κινητές μονάδες εμβολιασμού, βοηθώντας να αντισταθμιστούν τα λάθη της εθνικής κυβέρνησης και να διατεθούν υπηρεσίες εκεί που χρειάζονται.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο, τα συμβούλια αντιμετωπίζουν τεράστιες ελλείψεις μετά από μια δεκαετία υποχρηματοδότησης, και η κεντρική κυβέρνηση φαίνεται ήδη να απομακρύνεται από τις δεσμεύσεις που αναλήφθηκαν κατά τη διάρκεια της κρίσης. Η αντιμετώπιση αυτών των ζητημάτων απαιτεί φιλόδοξο σχέδιο. Από την πλευρά του, το Συμβούλιο του  Camden υιοθετεί μια προσέγγιση που βασίζεται στην αποστολή, σύμφωνα με την οποία δημόσιοι, ιδιωτικοί και πολιτικοί οργανισμοί θα μοιράζονται πόρους και θα συνεργάζονται για την επίτευξη κοινών στόχων. 

Αυτό το έργο επιδιώκεται μέσω μιας εταιρικής σχέσης μεταξύ του Συμβουλίου και του Ινστιτούτου Καινοτομίας και Δημόσιου Σκοπού του University College London. Η Επιτροπή Ανανέωσης όπως ονομάζεται, είναι μια ειδική ομάδα αφιερωμένη στη βοήθεια δημόσιων, ιδιωτικών, ακαδημαϊκών και πολιτικών οργανισμών που επενδύουν σε κάθε μέλος της κοινότητας. 

Συνεργαζόμενοι με κοινωνικούς επιχειρηματίες και ερευνητές από κάθε κοινωνικό επίπεδο, οι τοπικές κυβερνήσεις μπορούν να ξεκλειδώσουν μια νέα εποχή ηγεσίας των πολιτών. Αυτό έχει ήδη αρχίσει να συμβαίνει. Στο Kentish Town του Camden, μια νέα, τοπική επιχείρηση πολιτών προσφέρει χώρο για start-ups, για ένα συνεταιρισμό τροφίμων, καθώς και υποστήριξη για τους πρόσφυγες.
Αφού διοργάνωσε την πρώτη συνέλευση πολιτών του Ηνωμένου Βασιλείου το 2019, ο δήμος διπλασίασε το μήκος των ποδηλατοδρόμων  και ολοκλήρωσε τις εργασίες για ένα έργο μεγάλης κλίμακας  για εργατικές κατοικίες  χαμηλών εκπομπών άνθρακα. Το  Camden εργάζεται επίσης στον τομέα των ακινήτων για να τα δώσει δύναμη σε ενοικιαστές και μισθωτές – υποστηρίζοντάς τους να αποφασίσουν πώς να ξοδέψουν κοινοτικά κονδύλια και να επενδύσουν μακροπρόθεσμα.

Η εμπειρία της πανδημίας έδειξε την επείγουσα ανάγκη αντιμετώπισης της ανισότητας – καθώς και τι μπορεί να επιτευχθεί με κοινό σκοπό και δέσμευση για συνεργασία. Σε τελική ανάλυση, η οικονομική ανάκαμψη δεν θα μετρηθεί μόνο σε όρους νέων επιχειρήσεων, ΑΕΠ ή θέσεων εργασίας, αλλά και σε όρους δεικτών που μετρούν τη σύνδεση μεταξύ των ανθρώπων, το αίσθημα του ανήκειν, την άτυπη εκπαίδευση, την οικονομική ασφάλεια και την ισότητα.

Περιπτώσεις όπως το Camden μπορούν να γίνουν ένα εθνικό παράδειγμα σε πολλές χώρες. “Οι τοπικές κοινότητες έχουν τη δημιουργικότητα και την ενέργεια για να μεταμορφωθούν,  μακάρι να τις αφήσουμε”, καταλήγουν οι Mazzucato και Gould.
 

** Oλόκληρο το αρχικό κείμενο και μία ελεύθερη δική μας μετάφραση εδώ