1) Επιδόματα: ευλογία ή κατάρα;
Η επιδοματική πολιτική της Ελλάδας έχει βρεθεί στο επίκεντρο του δημόσιου διαλόγου, ιδιαίτερα μετά την εμφάνιση αλλεπάλληλων κρίσεων (οικονομική κρίση, πανδημία, ενεργειακή κρίση). Η μελέτη του οργανισμού Διανέοσις για το θέμα έχει ενδιαφέρον >>
dianeosis.org/wp-content/uploads/2025/06/epidomatiki_politiki.pdf
2) Κόμματα μαζικής συμμετοχής και η δυνατότητα επιστροφής τους
Μπορούμε να ξαναχτίσουμε πολιτικά κόμματα μαζικής συμμετοχής; Αναρωτιέται ο Jared Abbott. Σήμερα, οι ομάδες υπεράσπισης και οι σύμβουλοι υψηλής επιρροής επηρεάζουν τα πολιτικά κόμματα περισσότερο από τους ψηφοφόρους και τα μέλη. Στο βιβλίο «Η Μεγάλη Υποχώρηση», η πολιτική επιστήμονας Ντίντι Κούο δείχνει ότι αυτό έχει υπονομεύσει τη δημοκρατία και έχει διευκολύνει την άνοδο της Δεξιάς.
Σήμερα, παρότι τα κόμματα είναι πιο ιδεολογικά πολωμένα, συγκεντρωτικά και εσωτερικά πειθαρχημένα από ποτέ και ιδεολογική απόσταση μεταξύ των μεγάλων κομμάτων έχει μεγαλώσει, ταυτόχρονα έχει μεγαλώσει και η απόσταση των πολιτών από τα κόμματα, με κίνδυνο για την ίδια τη Δημοκρατία.
Περισσότερα εδώ >> https://jacobin.com/2025/06/mass-political-parties-democracy-neoliberalism
3) Ο γόρδιος δεσμός της αξιολόγησης των πολιτικών
Θα ήταν γουστόζικο, από πολλές απόψεις, αναφέρει σε άρθρο του ο Παντελής Μπουκάλας, να βλέπαμε τους πολιτικούς μας να δίνουν τις δικές τους πανελλήνιες εξετάσεις μια στο τόσο. Να καλούνται μάλιστα να απαντήσουν σε σταθερή εξεταστέα ύλη, ώστε να μην μπορούν να δηλώνουν εκ των υστέρων, όπως συνηθίζουν, ότι «αιφνιδιάστηκαν», «έπεσαν από τα σύννεφα», «δεν γνώριζαν τίποτε» κ.ο.κ. >> https://www.kathimerini.gr/opinion/563645680/strivein-dia-toy-gordioy-desmoy/
4) Οι εκλογές στην Πολωνία επιβεβαιώνουν την κρίση της φιλελεύθερης δημοκρατίας
Οι πολωμένες εκλογές της Πολωνίας σηματοδοτούν μια ευρύτερη κρίση για τη φιλελεύθερη δημοκρατία, αναφέρει σε άρθρο της η Catherine De Vries, καθώς η οριακή νίκη για το εθνικοσυντηρητικό Κόμμα Νόμου και Δικαιοσύνης αποκαλύπτει βαθιές κοινωνικές διαιρέσεις και μια ευρύτερη διάβρωση των κεντρώων συνασπισμών σε όλη τη Δύση. Χωρίς έναν διακριτό εξωτερικό εχθρό, το φιλελεύθερο εγχείρημα έχασε μια ισχυρή πηγή ενότητας: την ικανότητα να τοποθετείται ως αναγκαία άμυνα απέναντι σε μια ανελεύθερη απειλή. Τις επόμενες δεκαετίες, οι κεντρώες ελίτ αγωνίστηκαν να διατηρήσουν τη συνοχή τους, ενώ οι λαϊκιστές αμφισβητίες εκμεταλλεύτηκαν τις αυξανόμενες εντάσεις μεταξύ του ανοίγματος της αγοράς και της κοινωνικής προστασίας, καθώς και μεταξύ του κοσμοπολιτισμού και της κοινότητας. Η παρακμή του φιλελευθερισμού δεν οφειλόταν μόνο στις αντιδράσεις των ψηφοφόρων- υπέφερε επίσης από την κόπωση της δικής του αφήγησης.
Poland’s Polarised Election Signals a Wider Crisis for Liberal Democracy
