1) Κόπηκαν 84 βουλευτές:
Δηλώθηκαν 203 βουλευτές για να μιλήσουν. Τα κατάφεραν μόλις 119. Δεν γνωρίζω αν έχει ξανασυμβεί σε πρόταση δυσπιστίας να μιλάει περίπου ο ένας στους δύο δηλωθέντες βουλευτές. Κυρίαρχο το ζήτημα της δημοκρατίας εντός της βουλής. Μάλιστα, ο τελευταίος ομιλητής την ημέρα Πέμπτη μίλησε στις 04:30 τα χαράματα!
Ακούω συνάδελφους βουλευτές να ασκούν κριτική στους νέους αλλά και στους πολίτες για μειωμένη συμμετοχή, αποχή, ακραίες επιλογές. Αν όμως κοιταχτούμε στον καθρέφτη, θα δούμε ότι η δημοκρατία λιγοστεύει πρώτα εδώ μέσα, στη βουλή.
Άδεια έδρανα σχεδόν σε όλους τους ομιλητές.
Μη τήρηση της ισηγορίας καθώς οι πρόεδροι των κομμάτων μιλούν χωρίς περιορισμό, οι υπουργοί με την ανοχή του προεδρείου, οι κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι σε μία συνεχή διαπραγμάτευση και για τους υπόλοιπους βουλευτές τηρείται αυστηρά ο κανονισμός του χρόνου.
Τέλος, λείπει η πολιτική όσμωση.
Δεν ακούμε τους άλλους.
Έχουμε τσιμεντοποιήσει τις θέσεις μας, τις κοινοβουλευτικές μας ομάδες, το κοινοβούλιο.
Ερχόμαστε απλώς να χειροκροτήσουμε τους δικούς μας.
Έχουμε σηκώσει τείχη και λειτουργούμε λες και είμαστε σε στρατόπεδα.
Και η κοινωνία ανάβει φλας και προσπερνά την στασιμότητα, την αβελτηρία.
2) Ομιλία Σαμαρά:
Ίσως η πιο παρεμβατική και βαθιά πολιτική ομιλία της βουλής. Τεκμηρίωσε στο πεδίο των ιδεών πως είναι ό,τι δεν είμαστε εμείς οι προοδευτικοί. Πέραν της κριτικής που άσκησε στην κυβέρνηση για τα Τέμπη και την επισήμανση της ανυπαρξίας της στην εξωτερική πολιτική, οριοθέτησε με σαφήνεια και καθαρότητα την ατζέντα Τραμπ, επιχειρηματολόγησε ότι αυτή αφορά την πλειοψηφία της κοινωνίας σήμερα και χαρακτήρισε ως μεταλλαγμένη τη σημερινή ΝΔ. Υπήρξαν ελάχιστα χειροκροτήματα εντός της ΝΔ αλλά πολλοί περισσότεροι είναι αυτοί που συμφώνησαν σιωπηλά, ,καθώς η ατζέντα Τραμπ δεν βρίσκεται μόνο στο κόμμα των Βελόπουλου/Λατινοπούλου αλλά και σε σημαντικό ποσοστό εντός της ΝΔ. Προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι δύσκολα η ΝΔ δεν θα οδηγηθεί σε διαίρεση στο μέλλον.
3) «Άντε κάνε κάνα παιδί»:
Πολλές από τις τοποθετήσεις των κοινοβουλευτικών εκπροσώπων έναντι της απολύτως καταδικαστέας δήλωσης του βουλευτή Δράμας της ΝΔ κ. Κυριαζίδη προς την κ. Κωνσταντοπούλου αποδεικνύουν ότι η πατριαρχική αντίληψη παραμένει ισχυρά παρούσα και εντός της βουλής και οι μάχες που καλούμαστε να δώσουμε όλοι (και όχι μόνο οι γυναίκες) είναι σημαντικές και απαραίτητες όσο ποτέ. Ιδίως μάλιστα σε μία εποχή ραγδαίας συντηρητικοποίησης -οσονούπω έρχεται και η συζήτηση για τις αμβλώσεις στην Ελλάδα.
4) Έλα, πάρε-πάρε:
Η πρόσκληση του κ. Μητσοτάκη προς το ΠΑΣΟΚ για τη Συνταγματική αναθεώρηση, στην οποία, εν είδει παζαριού, είπε να βάλουμε εμείς δύο προτάσεις που αφορούν τη βελτίωση ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης και αυτός άλλες δύο (αξιολόγηση, άρθρο 16) και να τις προσυμφωνήσουμε, ήταν μία τραγική πολιτική στιγμή του κ. Μητσοτάκη. Δεν έχω ακούσει ξανά τέτοια μετατροπή της πολιτικής σε ωμό παζάρι από τα χείλη Έλληνα πρωθυπουργού τα τελευταία χρόνια. Προφανώς και η ενίσχυση της Δικαιοσύνης αφορά τους Έλληνες πολίτες και δεν συνιστά αντικείμενο κοινοβουλευτικής διαπραγμάτευσης. Το γεγονός ότι προσπεράστηκε σχεδόν χωρίς σχολιασμό στη δημόσια συζήτηση η τραγική τοποθέτηση του κ. Μητσοτάκη αποδεικνύει και το βαθμό οπισθοχώρησης της πραγματικής Πολιτικής.
Το δε γεγονός ότι το ΠΑΣΟΚ έχει θέσει τρία σημεία αλλαγών στη δικαιοσύνη και αυτά προτείνει χωρίς κραυγές, παραμένει μία βαθιά πολιτική στάση και συμπεριφορά.
5) Σχεδιάζοντας το χάος:
Ο κ. Μητσοτάκης δεν επιλέγει μόνο τους ψηφοφόρους που επιδιώκει να φέρει κοντά του. Αλλά προσπαθεί να ορίσει ο ίδιος και τον αντίπαλο, δηλαδή να απομακρύνει στοχευμένα αυτούς που αντιδρούν εναντίον του. Έτσι, παρακολουθούμε εδώ και ένα μήνα τα κορυφαία του στελέχη να επιλέγουν μία γραμμή για να δημιουργήσουν τους νέους μπαμπούλες και να δώσουν σάρκα και οστά στο πολυπόθητο δίλημμα που επιθυμεί ο ΠΘ «Μητσοτάκης ή χάος». Το συμπέρασμα αυτής της στρατηγικής είναι ότι κάποιους δεν τους ενδιαφέρει διόλου η χώρα, σε περίπτωση που αυτή δεν θα τους περιλαμβάνει σε θέσεις ευθύνης. Θεωρούν εαυτούς αναντικατάστατους.
6) Φταίει το κακό το ριζικό μας:
Στη συζήτηση για την πρόταση δυσπιστίας με επίκεντρο το δυστύχημα των Τεμπών, ο κ. Μητσοτάκης μίλησε ελάχιστα για τα Τέμπη. Mάλιστα, η ομιλία του ήταν επιθετική προς τον Νίκο Ανδρουλάκη, ο οποίος λέει, ενώ ήταν εκεί και είχε ενημερωθεί από την πυροσβεστική, δεν είχε κάνει τίποτα να εμποδίσει το μπάζωμα! Πάλι καλά που δεν πρότεινε τον κ. Ανδρουλάκη και για προανακριτική, μήπως αναλάβει και τις δικές του ευθύνες.
Όμως, ο κατήφορος για την κυβέρνηση δεν έχει τέλος. Τη σκυτάλη πήρε ο εκπρόσωπος τύπου, δηλαδή η ίδια η κυβέρνηση, λέγοντας τα εξής: «εδώ βλέπουμε την εικόνα του κ. Ανδρουλάκη που πήγε στον τόπο του δυστυχήματος και έγιναν όλοι αυτοί οι διάλογοι που ακούμε αυτές τις ημέρες. Ο κύριος που βλέπετε πίσω του είναι εκείνος ο γιατρός που έδωσε τη fake -από ό,τι φαίνεται- άδεια στον επιθεωρητή του σταθμάρχη. Χάρη στην άδεια αυτή, ο συγκεκριμένος επιθεωρητής έλειπε τη συγκεκριμένη μέρα και ήταν μόνος του ο σταθμάρχης».
Αφήνω ασχολίαστη την fake άδεια καθώς ο συγκεκριμένος διεγράφη άμεσα από το ΠΑΣΟΚ γι΄αυτό το λόγο. Και προχωρώ στην πονηρή πρόταση η οποία περιέχει ένα κύριο υπονοούμενο καθώς αφήνει να εννοηθεί ότι αν δεν είχε πάρει την άδεια ο επιθεωρητής θα ήταν εκεί τη συγκεκριμένη ημέρα, άρα δεν θα ήταν μόνος του ο σταθμάρχης και άρα, βάσει άλματος λογικής, θα μπορούσε να μην είχε συμβεί το δυστύχημα.
Δεν είναι μόνο το προφανές πως είναι άλλη η δουλειά του επιθεωρητή και άλλη του σταθμάρχη. Είναι και το αποδεδειγμένο πως η άδεια δόθηκε δύο ημέρες μετά το δυστύχημα. Για του λόγου το αληθές, επισυνάπτω την αναρρωτική άδεια με ημερομηνία 02/03, ενώ το δυστύχημα συνέβη στις 28/02.
7) Ατζαμήδες:
Είχα νωρίς επισημάνει πως ο «πολυδιάστατος εκσυγχρονισμός» που επικαλέστηκε ως ιδεολογική πλατφόρμα ο κ. Μητσοτάκης είναι ένας νεολογισμός που δεν υπάρχει σε κανένα βιβλίο πολιτικής επιστήμης· αποτελεί ένα τέχνασμα να θέσει υπό την ομπρέλα του -και με όρους μονάχα εξουσίας- διαφορετικής ιδεολογικής προέλευσης στελέχη και να επεκτείνει τις ψηφοθηρικές δεξαμενές του στον άξονα αριστερά/δεξιά.
Βέβαια, η κυβέρνηση μπορεί να μην είναι εκσυγχρονιστική αλλά είναι πολυδιάστατη σίγουρα. Καθώς, από τη μία, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος κ. Πλεύρης εκφώνησε μία πολύ καλή ομιλία στην πρόταση δυσπιστίας, περιγράφοντας τα όσα ο ίδιος έζησε με βιωματικό τρόπο και την απαραίτητη ενσυναίσθηση, ενώ ζήτησε με καθαρότητα συγγνώμη. Ενώ, από την άλλη, ο κ. Μητσοτάκης ούτε συγγνώμη ζήτησε ούτε ανέλαβε την ευθύνη, την οποία κόντεψε να χρεώσει στον κ. Ανδρουλάκη βαπτίζοντάς τον πρωθυπουργό για μία ημέρα.
Το κακό δεν είναι η πολυπρόσωπη και πολυδιάστατη υποκρισία της κυβέρνησης. Το κακό είναι ότι ακόμη και αυτό το σχεδιάζουν λάθος. Ακόμη και υπό αυτό το σχεδιασμό, οι ομιλίες θα έπρεπε να γίνουν αντίστροφα, με τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο να είναι πιο επιθετικός καθώς απευθύνεται κυρίως εντός της αιθούσης και τον κ. Μητσοτάκη να ζητάει συγγνώμη καθώς η φωνή του φτάνει μακρύτερα και η συγγνώμη έχει ως κύριο αποδέκτη -όχι τα κόμματα και τους βουλευτές- την κοινωνία.
Πρόκειται κοινώς περί ατζαμήδων.
