Είχα δυο φίλους παιδικούς στο χωριό, τον Σταμάτη και τον Γρηγόρη. Εξίσου έξυπνοι και ικανοί. Διέφεραν μόνο στο μπόι και στην ταχύτητα. Ο ένας τελείωνε πάντα πρώτος στα διαγωνίσματα· και είχε τα λάθη της βιασύνης. Ο άλλος, τελευταίος, δεν τού’φευγε ούτε ορθογραφικό. Εκείνα τα χρόνια δεν μετρούσε ο χρόνος. Σήμερα όμως ο Γρηγόρης έχει πλεονέκτημα, μετράει περισσότερο η ταχύτητα· ακόμη κι αν τα λάθη είναι περισσότερα από τα σωστά. Άλλαξε η εποχή.
Ο Γρηγόρης ήταν πάντα βιαστικός. Γρήγορα έφυγε για τη μεγάλη πόλη. Ο Σταμάτης έμεινε στο χωριό. Βρισκόμαστε πάντα στις εκλογές, πριν ψηφίσουμε. Παλαιότερα, ο Σταμάτης περίμενε ενημέρωση από τον Γρηγόρη, να του μεταφέρει τα νέα από την πόλη, να του προτείνει. Άλλωστε, η τηλεόραση δεν ενημερώνει για τα ντεσού. Τώρα, όμως, με το διαδίκτυο, μαθαίνει· από την καλή και από την ανάποδη. Αφιλτράριστη η πληροφορία, τον πάει πέρα δώθε, όπως άφιλτρα και τα Σαντέ που καπνίζει ρουφώντας ταυτόχρονα θορυβωδώς το καϊμάκι από τον ελληνικό. Τον ενοχλεί πια ο ξερόλας ο Γρηγόρης. Θα ψήφιζε ανάποδα και μόνο γι’ αυτό. Προτιμά να ακούσει τον ξάδερφο που τον εξυπηρετεί στο δημαρχείο.
Τους θυμάμαι κάθε φορά που σταματώ στο φανάρι. Και τους χρειάζομαι και τους δύο. Γιατί αλλιώς θα τρακάρω. Και δεν έχω και μικτή ασφάλεια ρε γαμώτο.
