#Κερδάμε 

Η κυρία με το περιποιημένο ταγιέρ έφτασε από Αθήνα στο αεροδρόμιο Θεσνικης και επιβιβάζεται στον ετοιμόλογο ταξιτζή:
-Καλή σας μέρα, κύριε. 
-Μέρα, Μαντάμ. Πού να σε πάω;
-Βαρδάρη. 
-Δεν είσαι για Βαρδάρη με το ταγιέρ, Μαντάμ. Αλλά αφού πλερώνεις, μέχρι και στην ακατονόμαστη σε πάω.
– Ποια είναι αυτή, κύριε;
-Τα Σκόπια, Μαντάμ. Πού ζείτε; Και τέλος πάντων, εσείς στην Αθήνα δεν νιώθετε. Έχουμε διαφορές. 
-Μπορείτε να μου πείτε;
-Μαντάμ, εμείς εδώ το καλαμάκι δεν το τρώμε. Το ΄χουμε για να ρουφάμε την ζίροου. 
-Και τι πειράζει που εμείς λέμε το σουβλάκι καλαμάκι;
-Πειράζει, Μαντάμ. Το σουβλάκι είναι μπραντ, είναι ιερό. Και εσείς του βάλατε διπλή ονομασία. 
-Ναι, αλλά εσείς τα λέτε όλα μπουγάτσες, κύριε. 
-Δεν τα λέμε, Μαντάμ -μπουγάτσες είναι. Το ίδιο σχήμα, το ίδιο φύλλο, το ίδιο ψήσιμο, η γέμιση αλλάζει. Γίνετε λίγο πιο πρακτικοί.
-Και αυτό με τα τυριά και τα κασέρια;
-Μαντάμ, εδώ πάει με το χρώμα. Για να μη μπερδεύεσαι. Όλα τα άσπρα τυριά, όλα τα κίτρινα κασέρια. 
-Και αυτό με το με/σε/τε, δεν είναι λάθος, κύριε;
-Λάθος είναι το χάμω, Μαντάμ. Κάτω είναι. Όπως κάτω είστε και ’σείς. Όχι μόνο γεωγραφικά. Και ως παιδεία. 
-Τι λέτε, Κύριε. Για πείτε μου ένα παράδειγμα. 
-Να, βλέπετε εδώ αριστερά αυτό το κολλέγιο; Ε, εδώ έρχεται το πανεπιστήμιο Γιορκ. 
-Τι έρχεται, κύριε μου; Η ταμπέλα ήδη γράφει Γιορκ. Άρα, δεν έρχεται. Εδώ ήταν. 
-Και η Σορβόννη, Μαντάμ, στο Χαλάνδρι έβοσκε από το 1995. Αλλά εσείς λέγατε έρχεται. 
-Καλά, συγγνώμη, ποια η διαφορά; Και τα δύο εδώ ήταν, πτυχία έδιναν, μέσω κολλεγίων. Απλώς μας δούλεψαν ότι έρχονται.
-Ε, πως, Μαντάμ. Δες και καμία διεθνή κατάταξη. Η Σορβόνη σας ξέχασε το *ν* στο δρόμο. Στο 1000 είναι, εμείς εδώ κάτω από το 200.
-Μα τι λέτε, κύριε; Δεν θα έρθει το πανεπιστήμιο του Γιόρκ. Συνεργασία είναι. Αυτό που βλέπουμε αριστερά, αυτό θα συνεχίσει. 
-Ναι, Μαντάμ. Αλλά εμάς δεν μας λείπει σύμφωνο στην ονομασία των έξω. Κι έτσι, λέμε και ένα φωνήεν παραπάνω. Με πιάνεις;
-Τι να πω, παιδάκι μου. Έτσι όπως μου τα λες, μάλλον εσείς κερδάτε. 
-Το ΄βλεπες, Μαντάμ. Το ΄παιξες; Τεσπα, φτάσαμε. 17 ευρώ. Και δεν έχω ψιλά.
-20 έχω, κύριε. Κράτησε τα ρέστα. 
-Όχι, κυρία μου. Αν δεν έχεις ακριβώς, άστο. Τζαμπαντάν η κούρσα. Από μένα. Έχουμε και μια παιδεία.