Η κυρία Ελένη, χήρα, μεσοαστικής οικογένειας, μπαίνει στο ταξί του Μένιου για την καθημερινή της διαδρομή. Ο Μένιος, κρυφός ακροδεξιός, ψήφισε Σπαρτιάτες αλλά δεν το λέει παραέξω.
-Τον είδες, Μένιο, τον ναζιστικό χαιρετισμό του Μασκ;
-Τον είδα, μαντάμ, αλλά λένε ότι πάσχει από σύνδρομο Άσπεργκερ.
-Καλά, από κάτι πάσχει σίγουρα. Γυαλίζει το μάτι του.
-Ναι, αλλά αν όντως το έκανε, γιατί να μην το υπερασπιστεί;
-Ο άντρας μου έλεγε ότι έτσι κρύβονται στην αρχή. Μουσίτσες, Μένιο μου, μουσίτσες.
-Έ όχι και μουσίτσες, κυρία Ελένη. Δε λέω, ο άντρας σας ήταν καλός.
-Μένιο, δεν πιστεύω να είσαι κανένας από αυτούς τους ακραίους που ψήφισαν τους Σπαρτιάτες;
-Όχι, μαντάμ. Προς θεού! Ένας φιλήσυχος ταξιτζής είμαι, που θέλει την ειρήνη, όπως ο Τραμπ.
-Ποια ειρήνη, Μένιο μου; Αυτός πριν ξεκινήσει έχει απειλήσει μέχρι και τους Κονγκολέζους στο ανατολικό Κασάι.
-Μπλόφα είναι, μαντάμ. Διαπραγματεύεται υπέρ του λαουτζίκου.
-Μακάρι, βρε Μένιο. Και οι ζάμπλουτοι έχουν ψυχή.
-Ύστερα, τον είδες πώς κοιτάζει το συμφέρον της χώρας του; Πρώτα η Αμερική, λέει. Πατριώτης.
-Κάποιες φορές, Μένιο, ο πατριωτισμός είναι το καταφύγιο των απατεώνων.
-Διώχνει και τους μετανάστες. Μπελαλήδες, μαντάμ. Μπαίνουν στο ταξί, βρομάνε, δεν πληρώνουν, δεν πιστεύουν στο θεό, είναι μαύροι σαν την άσφαλτο.
-Και ’σύ λίγο μυρίζεις, Μένιο μου. Τα πρωινά κυρίως. Μη βάζεις άρωμα, όταν είσαι ιδρωμένος. Μπάνιο να κάνεις.
-Μαντάμ, ζορίζομαι λίγο με το ρεύμα. Ανάβω τον θερμοσίφωνα δύο φορές την εβδομάδα.
-Είσαι και λίγο μελαμψός, Μένιο. Μπας και είσαι κάνας υιοθετημένος γύφτος;
-Βέρος είμαι, μαντάμ. Ήλιος και τιμόνι παραπάνω.
-Κουνιέσαι και λίγο παραπάνω στις στροφές, Μένιο. Μήπως το τρίβεις το πόμολο;
-Α, όλα κι όλα, κυρία Ελένη. Δεν έχω τέτοια αρρώστια εγώ. Κανονικός είμαι.
-Εδώ κατεβαίνω, Μένιο. Οδός Βαϊμάρης. Πάω να διεκδικήσω ένα κτήμα Εβραίων στο χωριό.
-Ζιγκ χάιλ, κυρία Ελένη μου. Ζιγκ χάιλ.
