Φώναξα τον Σταύρο, έναν φίλο μου εθελοντή στον Ερυθρό σταυρό, αυτόν που έπιασε το σταυρό τα περσινά Φώτα βουτώντας σε μία γούβα με αλατόνερο και ήρθε με ένα βαπτιστικό σταυρό στο λαιμό, σιγοτραγουδώντας το Σταυρό του Νότου και μου ξεφούρνισε ότι είναι υποψήφιος ξανά και θέλει το σταυρό μου.
Έτσι μού ήρθε να του βρίσω τον σταυρό γιατί είναι η έκτη φορά που μου ζητάει σε δύο χρόνια αλλά επέλεξα ένα «αλίμονο» και έτσι τεκμηρίωσα γιατί πέφτουν έξω οι δημοσκοπήσεις. Δίπλα μου περπατούν δεκάδες πολίτες, καθένας κουβαλάει το δικό του σταυρό και περιμένουν λύσεις -λύσεις που δεν έρχονται ούτε από τον εσταυρωμένο. Βάζω λοιπόν ένα σταυρό στον σόσιαλ τον Ντέμοκρατ τον σωστό μπας και μας αφυπνίσει -πολιτικά πάντα.
